Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

ΗΜΕΡΙΔΑ 18-2-09 "ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ"


Α.
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Αικατερίνη Σουσαμίδου,
Δρ Ψυχολογίας, Σχολική Σύμβουλος Π.Ε.

Ορισμός επιθετικότητας
Η επιθετικότητα αποτελεί ένα πολύ ευρύ φάσμα συμπεριφορών καταστρεπτικού χαρακτήρα, που εκδηλώνονται με λόγια ή με πράξεις ή ακόμη με τη σιωπή και κατευθύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα εναντίον διαφόρων αντικειμένων, ανθρώπων και ζώων ή ακόμη και εναντίον του ίδιου του ατόμου.


Για να θεωρηθεί μια συμπεριφορά ως επιθετική πρέπει: α) να μπορεί εν δυνάμει να προκαλέσει βλάβη στον αποδέκτη της
β) να γίνεται με σκοπό να βλάψει το θύμα
γ) να συνδέεται με αυξημένη διέγερση του θύτη και
δ) να προκαλεί αποστροφή στο θύμα (Brain,1994)

Μορφές Επιθετικής Συμπεριφοράς
Παρορμητική επιθετικότητα: Δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο, έχει σύντομη διάρκεια και αψιθυμική μορφή. Απουσία σκοπιμότητας να βλάψει το θύμα.
Εχθρική επιθετικότητα: Ενέχει το στοιχείο της σκοπιμότητας. Αποβλέπει στην αποκατάσταση του αυτοσυναισθήματος, το οποίο πληγώνεται από κάποια πρόκληση. Μπορεί και να διακρίνεται από εκδίκηση ή από τάση για κυριαρχία.
Συντελεστική επιθετικότητα: Δεν έχει επιθετικούς στόχους, αποσκοπεί στην επίτευξη ενός

Αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς
Βιολογικά: Η επιθετικότητα είναι εγγενής, είναι ένα έμφυτο ένστικτο που πρέπει να εκτονώνεται για να μη συσσωρεύεται σε επικίνδυνο βαθμό.
Περιβαλλοντικά: Η ματαίωση, δηλαδή η διάψευση των προσδοκιών και των ελπίδων του ατόμου, δημιουργεί τις προϋποθέσεις εκείνες, που ευνοούν την εκδήλωση επιθετικότητας.

Το φαινόμενο της ματαίωσης είναι δυνατόν να λάβει τις εξής μορφές:
α) ως ένα ανυπέρβλητο φυσικό εμπόδιο,
β) ως περιορισμός των χρονικών περιθωρίων για μια επιβαλλόμενη ενέργεια,
γ) ως απουσία αμοιβής για το άτομο ανάλογη της εργασίας που επιτέλεσε και

Μια σημαντική διάσταση αυτής της θεωρίας είναι η ‘μετατόπιση’ της επιθετικότητας, κατά την οποία ένα υποκατάστατο αντικείμενο χρησιμοποιείται για την έκφραση επιθετικών συναισθημάτων.
Η εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα μάθησης, που λαμβάνει χώρα μέσω της μίμησης προτύπου.
Ιδιαίτερη σπουδαιότητα διαδραματίζει η επιθετική συμπεριφορά των γονέων.

Γνωστική προσέγγιση
Η επιθετικότητα εκφράζεται ως αποτέλεσμα του τρόπου γνωστικής επεξεργασίας των ερεθισμάτων του περιβάλλοντος.
Τα επιθετικά παιδιά συνήθως εκλαμβάνουν τη συμπεριφορά του άλλου παιδιού, συχνά λανθασμένα, ως εχθρική και γι’ αυτό αντιδρούν με βιαιότητα. Έχουν αναπτύξει σενάρια επιθετικής συμπεριφοράς και καταφεύγουν σε αυτά εύκολα και γρήγορα, χωρίς τις περισσότερες φορές πραγματικά να χρειάζεται.

Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν στην επιθετικότητα

Α. Η οικογένεια
1. Η έλλειψη στοργής στη σχέση βρέφους-μητέρας
δημιουργεί στο παιδί αίσθημα της ανασφάλειας.
2. Η χρήση σωματικής τιμωρίας
3. Η κακοποίηση των παιδιών
4. Η έλλειψη ορίων στη συμπεριφορά των παιδιών ευνοεί την επιθετικότητα.

Β. Το σχολείο

1. Η ψυχική και ορμονική αναστάτωση της προεφηβικής ηλικίας.
2. Η μη υπακοή στους νόμους του σχολείου τιμωρείται από τους εκπαιδευτικούς, αποτελώντας έτσι το πρότυπο μίμησης για τα παιδιά.
3. Η ακατάλληλη οργάνωση και διαχείριση της σχολικής τάξης, η μη κάλυψη των αναγκών των μαθητών στο χώρο του σχολείου.
4. Η χαμηλή επίδοση συνδέεται με την επιθετικότητα, καθώς και η χαμηλή αυτοεκτίμηση.


Ορισμός Σχολικής Επιθετικότητας
Η σχολική επιθετικότητα είναι επαναλαμβανόμενη επίθεση – φυσική, ψυχολογική, λεκτική – από εκείνους που είναι σε θέση ισχύος προς εκείνους που είναι αδύναμοι να αντισταθούν, με την πρόθεση να προξενήσουν δυστυχία για το δικό τους καλό και για τη δική τους ευχαρίστηση (Besag, 1998).

Χαρακτηριστικά επιθετικής διάθεσης

1.Μειωμένη ικανότητα για μάθηση που δεν μπορεί να αποδοθεί σε νοητικούς ή αισθητηριακούς παράγοντες
2.Περιορισμένη ικανότητα για σύναψη ικανοποιητικών διαπροσωπικών σχέσεων με τους συνομηλίκους και τους εκπαιδευτικούς.
3.Ακατάλληλες μορφές συμπεριφοράς ή συναισθημάτων σε κανονικές συνθήκες.
4.Διάχυτη διάθεση μελαγχολίας.
5.Τάση για παρουσίαση ψυχοσωματικών συμπτωμάτων πόνων ή φόβων σχετικά με προσωπικά ή σχολικά προβλήματα.

Εκφοβισμός(bullying)

Είναι η μορφή σχολικής επιθετικότητας που αναφέρεται σε επιθετικές συμπεριφορές που ασκούνται επανειλημμένα από ένα παιδί ή από ομάδα παιδιών εναντίον ενός άλλου παιδιού με στόχο να το προκαλέσουν σωματικό ή ψυχικό πόνο και τελικά να το υποτάξουν (Olweus, 1993).

Ο θύτης
1.Εκφράζει ψυχρότητα και αδιαφορία για το θύμα
2.Έλλειψη ενσυναίσθησης
3.Θεωρεί ότι το θύμα ευθύνεται για την επίθεση που του ασκείται και ότι του αξίζει να υποφέρει.
Ο μαθητής-θύτης επιδιώκει συνήθως τη συμπαράσταση φίλων του για τις πράξεις βίας, διότι έτσι αποκτά κύρος και δύναμη, αναπληρώνοντας τη χαμηλή αυτοεκτίμηση που συνήθως έχει (Rigby, 1996).

Στο σχολείο ο μαθητής-θύτης εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά με τους παρακάτω τρόπους:
1.σωματική βία: χτυπήματα, σπρώξιμο, φτύσιμο, τρικλοποδιά, προσβλητικές χειρονομίες, κ.ά
2.λεκτική βία: βρίσιμο, κοροϊδία της ταυτότητας ή του τρόπου ντυσίματος και ομιλίας, διάδοση φημών, υποβάθμιση των επιτευγμάτων του θύματος, γράψιμο υβριστικών συνθημάτων, κ.ά.
3.ψυχική βία: αποκλεισμός του παιδιού από ομαδικές δραστηριότητες, όπως ποδόσφαιρο, ζωγραφική, πάρτυ, επιβολή στο παιδί ώστε να συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν θέλει, κά.

Ποιοι είναι οι νταήδες
1.Χαρακτήρας: διασπαστική συμπεριφορά, υπερκινητικά, παρορμητικά και υπερδραστήρια.
2.Επιθετικότητα: προς μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, αδέλφια και άλλους ενήλικους και παιδιά. Υπερηφανεύονται και εξοργίζονται με το παραμικρό.
3.Φυσική δύναμη: στα αγόρια η σωματική διάπλαση τα βοηθά, καθώς είναι δυνατοί ή γυμνασμένοι αλλά όχι απαραίτητα μεγαλόσωμοι. Στα κορίτσια συμβαίνει το αντίθετο.
4.Έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης: δείχνουν λίγη ή καθόλου μεταμέλεια για την επιθετική συμπεριφορά τους.

Ο ρόλος της οικογένειας
Οι θύτες συνήθως προέρχονται από οικογένειες που παραμελούν τα παιδιά, είναι εχθρικές ή αδιάφορες και χρησιμοποιούν ποινές πολύ μεγαλύτερες από το παράπτωμα του παιδιού. Το νταηλίκι και η επιθετικότητα είναι συμπεριφορές που το παιδί μαθαίνει μέσα από υψηλό βαθμό σύγκρουσης μεταξύ των γονιών.
nΟι γονείς μπορεί άθελά τους να αποδέχονται την επιθετική συμπεριφορά, εκλαμβάνοντάς την λανθασμένα ως αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας.

Το θύμα
1.Βιώνει μια κατάσταση ανισορροπίας στον εσωτερικό του κόσμο
2.Αντιδρά με κλάμα, απόσυρση αλλά και εσωτερικό θυμό
3.Παρουσιάζει συμπτώματα σχολικής φοβίας

Επιθετικά θύματα
nΕίναι τα παιδιά που είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα.
nΤα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα αποτελούν έναν συνδυασμό των γνωρισμάτων τόσο των θυτών όσο και των θυμάτων.
nΑν και ο αριθμός τους είναι περιορισμένος, βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο εκδήλωσης συναισθηματικών, συμπεριφορικών, κοινωνικών, ακαδημαϊκών και οικογενειακών προβλημάτων (Hanish & Guerra, 2004).

Ο ρόλος των συμμαθητών
Αν και τα παιδιά δηλώνουν σε μεγάλο ποσοστό (περίπου 80%) ότι το να είναι μάρτυρες επιθετικής συμπεριφοράς τα κάνει να αισθάνονται άβολα, ωστόσο παίρνουν διάφορους ρόλους στο επιθετικό επεισόδιο: συμμετέχουν, επιδοκιμάζουν, παρακολουθούν παθητικά και σε μερικές περιπτώσεις παρεμβαίνουν.
Οι συμμαθητές έχουν την τάση να δίνουν την προσοχή τους στον θύτη και όχι στο θύμα.

Επιθετικότητα προς τους Εκπαιδευτικούς
Όχι συχνή, ωστόσο παρατηρείται.
Αίτια αποτελούν:
1. Η αξιολόγηση των μαθητών σε καλούς και κακούς. Ο στιγματισμός του μαθητή ευνοεί την επιθετικότητα.
2.Η διαφορετική καταγωγή (οικονομική ή φυλετική) οδηγεί σε διακρίσεις.
3.Η διδακτική μέθοδος επηρεάζει τη συμπεριφορά των μαθητών, αφού καθορίζει τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των εκπαιδευτικών και μαθητών

Βανδαλισμός

Ορίζεται ως η ηθελημένη καταστροφή ή φθορά αντικειμένων του περιβάλλοντος ή της περιουσίας άλλου, χωρίς τη θέλησή του (Christensen et al, 1992)
Το αίτιο που προκαλεί τους βανδαλισμούς είναι κυρίως η έκφραση της ματαίωσης από το σχολείο ως προς τη δυνατότητά του να προσφέρει ευκαιρίες δημιουργικότητας στους μαθητές και η έλλειψη σύνδεσής του με την πραγματικότητα έξω απ’ αυτό.

Συχνότητα εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολείο
1 στους 5 μαθητές έχει βιώσει την εμπειρία του εκφοβισμού (Smith, 1991).
Η συχνότητα σχολικής βίας στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυμαίνεται από 5% - 22%.
Η συχνότητα του φαινομένου είναι μεγαλύτερη στο Νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Τα κρούσματα αυξάνουν πάλι στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου και μειώνονται στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου.
Στην πανελλήνια έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (Πετρόπουλος & Παπαστυλιανού, 2001) βρέθηκε πως η συχνότητα εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα ήταν μικρότερη από αυτή που αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία.

Οι μαθητές εκφράζουν αλλά και δέχονται την επιθετική συμπεριφορά των συμμαθητών τους κυρίως στην αυλή του σχολείου και έξω από το σχολείο.
Οι μαθητές από 8 έως 12 χρονών τείνουν στην πλειοψηφία τους να λένε στους γονείς ή στον δάσκαλό τους τα περιστατικά σχολικής επιθετικότητας που τους συνέβησαν. Όσο η μαθητική ηλικία μεγαλώνει τόσο λιγότερη αναφορά των περιστατικών σχολικής επιθετικότητας έχουμε προς τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς και περισσότερο προς τους συμμαθητές τους ή σε κανέναν.

Διαφορές φύλου
Τα αγόρια αναφέρουν περισσότερα περιστατικά σχολικής επιθετικότητας απ’ ότι τα κορίτσια, αν και ορίζουν με τον ίδιο τρόπο την επιθετική συμπεριφορά. Τα αγόρια επιτίθενται συχνότερα εναντίον άλλων παιδιών, αλλά δέχονται και συχνότερα παρόμοιες μορφές επιθετικότητας.
Τα αγόρια επιτίθενται σωματικά. Τα κορίτσια χρησιμοποιούν τον έμμεσο εκφοβισμό παρενοχλώντας το άλλο παιδί, αποκλείοντας το από ομαδικές δραστηριότητες, κουτσομπολεύοντας αυτό και την οικογένειά του κ.ά.

Έρευνα της UNICEF για τα ελληνόπουλα (9-17 ετών) το 2001

Τα ελληνόπουλα αντιμετωπίζουν μικρότερα ποσοστά βίας από τους ευρωπαίους.
Έχουν μικρότερη εμπιστοσύνη προς τους ενήλικες
Δηλώνουν χαμηλότερα ποσοστά χρήσης ουσιών
Έχουν μεγαλύτερη έλλειψη πληροφόρησης για το σεξ
Δηλώνουν μεγαλύτερη άγνοια για τους Η/Υ
Παρουσιάζονται πιο αισιόδοξα για τη ζωή τους

Πώς αισθάνονται τα παιδιά στο σχολείο;

Το 97% των Ελλήνων πηγαίνουν στο σχολείο.
Ο λόγος που πηγαίνουν στο σχολείο: να μάθουν κάτι (62%), για την επιδίωξη επαγγελματικών στόχων (42%) τη βελτίωση των ικανοτήτων τους (34%), καλύτερο μέλλον ή οικονομική κατάσταση (14%), επειδή αναγκάζονται (7%).
Τα παιδιά αξιολογούν τις σχέσεις με τους συμμαθητές και με τους εκπαιδευτικούς πολύ θετικά - με ελαφρά υψηλότερα σε εκτίμηση τους συμμαθητές τους.
Αν τους δινόταν η ευκαιρία να πουν στους εκπαιδευτικούς τους τι πραγματικά σκέφτονται, το 28% θα ζητούσε να βελτιωθούν οι σχέσεις δασκάλων-μαθητών, το 15% θα ζητούσε καλύτερες μεθόδους διδασκαλίας και το 10% θα έθετε θέματα όπως η διδακτέα ύλη, οι σχολικές εγκαταστάσεις και η οργάνωση.

Β.
ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Δρ. Βαβέτση Σοφία, Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Οι μορφές της συμπεριφοράς οι οποίες ενοχλούν τα ίδια τα παιδιά ή το περιβάλλον τους και προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα

ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ
Στην οικογένεια
Στο σχολείο
Στις κοινωνικές συναναστροφές

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
Επιμονή
Διαχυτικότητα
Νοσηρότητα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
το φυσικό περιβάλλον του παιδιού στερείται κινήτρων
το οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι δομημένο και υποστηρικτικό
το σχολικό περιβάλλον δεν είναι ευέλικτο και προσαρμοστικό

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
από ελλιπές:φυσικό, κοινωνικό, οικονομικό, πνευματικό, συναισθηματικό περιβάλλον.
από προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον (απώλεια γονέων, αυταρχικού περιβάλλοντος, διαζύγιο, έλλειψη ενδοεπικοινωνιακών σχέσεων)
από ακατάλληλο σχολικό περιβάλλον (αυταρχικό , έλλειψη συναισθηματικής και ψυχολογικής κάλυψης, αυστηρά δομημένο, ανελαστικό και μη προσαρμοσμένο στις ιδιαίτερες ανάγκες του μαθητή)

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΗΠΙΑΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Προβλήματα λόγου και ομιλίας
Αντιζηλία μεταξύ αδερφών
Ψέματα
Πειθαρχία
Προβλήματα διατροφής
Προβλήματα ύπνου
Προβλήματα λόγου
Βρεγμένο κρεβάτι
Αποχωρισμός

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Φόβος
ΥπνοβασίαΣύνδρομο κατακράτησης της αναπνοής

Ρυθμικά κτυπήματα της κεφαλής
Προβλήματα ύπνου
Νευρική βουλιμία
Νευρική ανορεξία
Επιθετική συμπεριφορά
Σχολικό άγχος
Ματαίωση

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ
Θεσμοί
Άγχος της μάθησης- σχολείο
Αυτοκτονία
Κατάχρηση τοξικών ουσιών
Εφηβική εγκυμοσύνη
Ζήλια (καθορισμός των ρόλων)
Αντιμετώπιση θανάτου

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
από δυσλειτουργίες (στην όραση, στην ακοή, στην κίνηση, νοητικής υστέρησης, εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, οργανικά αίτια).
από διαταραχές (στο λόγο, στη γραφή, στην ανάγνωση, διάσπασης προσοχής, υπερκινητικότητας, υποτονίας)

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
Συναισθηματικά προβλήματα:
Προβλήματα Συμπεριφοράς με φτωχή πρόγνωση
Αυτισμό
Σχιζοφρένεια
Υπερκινητικότητα
Εξελικτικές δυσκολίες λόγου, ανάγνωσης, γραφής, ορθογραφίας και συγγενών προβλημάτων καθώς και δυσκολίες που παρουσιάζουν τα αδέξια παιδιά στις κινήσεις τους
αλλά και όσα έχουν
νοητικής στέρησης
οριακής νοημοσύνης
δυσλεξία
δυσορθογραφία
δυσαρθρία
δυσαριθμησία.
Δυσκολία στο να λύσουν μια άσκηση ή να την ξεκινήσουν

ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

Υπερβολική ενεργητικότητα
Απόσυρση-απομόνωση και παθητικότητα
Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΥ ΜΑΘΗΤΗ
προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή
μιλώντας συνέχεια
φωνάζοντας
κάνοντας ανόητους θορύβους
σφυρίζοντας
τρίζοντας τα έπιπλα
σηκώνοντας τα χέρια
στριφογυρίζοντας στο πάτωμα
κάνοντας τον κλόουν
ενοχλώντας λεκτικά
περιφέρεται
απορρίπτει
χτυπά
επιτίθεται λεκτικά και φυσικά σε ανθρώπους,σε περιουσία
τεμπελιάζει
κλέβει
αρνείται τα πάντα
δε δέχεται συστάσεις
δεν έχει κίνητρα
δεν έχει αναπτύξει τον αυτοέλεγχό του
παρουσιάζει έλλειψη προσοχής
είναι αδύνατο να καθίσει ήρεμος
είναι άυπνος και κάνει το μωρό
στα διαλείμματα είναι εξαιρετικά ζωηρός
γίνεται επικίνδυνος για τους άλλους μαθητές
κινδυνεύει και ο ίδιος
είναι συνήθως επιθετικός
δεν εντάσσεται στην ομάδα και δεν είναι αποδεκτός απ’ αυτήν

Η εικόνα του μαθητή με απόσυρση - απομόνωση και παθητικότητα
Ο μαθητής μένει αδιάφορος ή κάνει τον αδιάφορο
είναι απομονωμένος
μελαγχολικός
δεν παίζει
δεν κοινωνικοποιείται δεν είναι στην τάξη

ΔΥΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ
Συμβόλαιο συμπεριφοράς
Ο δάσκαλος συζητά το πρόβλημα συμπεριφοράς με τον ίδιο το
μαθητή και του ορίζει κανόνες
Όταν ο μαθητής τους τηρήσει ο δάσκαλος επισημαίνει το
γεγονός και επαινεί
2. Θετική ενίσχυση
· έπαινος
· συστηματική υποστήριξη

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΜΑΘΗΣΙΑΚΟ ΣΤΥΛ
ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
ΜΝΗΜΗ
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΓΧΟΥΣ

ΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ
Συλλογή πληροφοριών
Ανάλυση της συμπεριφοράς (τα αίτια)
Ο σκοπός (για βοήθεια όχι για ταμπέλες)
Η μέθοδος (θετική ή αρνητική ενίσχυση)

ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ

Τον Ειδικό
Τον Ειδικό παιδαγωγό
Τον δάσκαλο της τάξης
Τους γονείς

ΚΑΝΟΝΑΣ Α΄
Συνεργασία γονέων – δασκάλων
Συνεργασία με τον/την Σχολική Σύμβουλο
Συνεργασία με τον/την Σύμβουλο Ειδικής Αγωγής
Συνεργασία με το ΚΕΔΔΥ
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ – ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ

ΚΑΝΟΝΑΣ Β΄
Ερωτηματολόγια Επιμόρφωση πάνω σε θέματα ψυχοπαιδαγωγικής

ΚΑΝΟΝΑΣ Γ΄
Παρατήρηση – Καταγραφές Σημειώσεις της/του εκπαιδευτικού
(αποτελούν το φάκελο του παιδιού)
Τεχνικές αξιολόγησης
(όχι μόνο στο γνωστικό τομέα αλλά στις δεξιότητες, στη συλλογική εργασία, στην έρευνα, την κριτική σκέψη)
Υπομονή και Μεράκι

ΕΙΔΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ
ΚΕΔΔΥ
ΔΗΜΟΥΣ
ΚΕΝΤΡΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια: